கண்ணதாசன் கண்ட இஸ்லாம்!

பேரரசிரியர் மு. சாயபு மரைக்காயர்

“இஸ்லாமியத் திருமறையின் முதல் இரண்டு பாகங்களைப் பூர்த்தி செய்ததில் என் பங்கும் முழுக்க இருந்தாலும், அதன் கவிதை மற்றும் ஒவ்வொரு வாக்கியத்தின் தமிழ் நடையும் கவிஞரால் சரி செய்யப்பட்டவையாகும்.

“அல்ஃபாத்திஹா” எனும் “அல்ஹம்து சூராவை” அழகிய தமிழில் “திறப்பு” கவிதையாகக் கவிஞர் தந்துள்ள சிறப்பு ஒன்றுக்கே அவர் இறைவனின் கருணைக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் என்றென்றும் பாத்திரமாகி இருப்பார் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை.”

அப்பாஸ் இப்ராஹீம்
“இனிய தமிழில் இஸ்லாமியத் திருமறை”
மூன்றாம், நான்காம் பாகங்கள் பக். VI
கண்ணதாசனின் திருக்குர்ஆன் மொழிபெயர்ப்பு

திருக்குர்ஆனுக்கு விளக்கவுரை எழுதுவதற்காகக் கவிஞர் கண்ணதாசன் மேற்கொண்ட முயற்சி, முஸ்லிம் அன்பர்கள் சிலரின் எதிர்ப்பால் தடைப்பட்டுப் போயிற்று. குடிப்பழக்கத்துக்கு அடிமையானவர் குர்ஆனுக்கு உரையெழுதக் கூடாது என்று உலமா பெருமக்கள் சிலர் எதிர்த்தனர். அவர்களது உணர்வுகளுக்கு மதிப்பு கொடுத்த கவிஞர், எவர் மனமும் புண்படக் கூடாதென்ற நல்ல எண்ணத்தில் தம் முயற்சியை நிறுத்திக் கொண்டார்.

ஆயினும் திருமறையின் தோற்றுவாய் எனப்படும் முதல் அத்தியாயத்துக்கு அவர் எழுதியுள்ள மொழி பெயர்ப்பு இறையருளால் நமக்குக் கிடைத்துள்ளது. அழகிய தமிழில், எளிய நடையில் கவிதையாகக் கவிஞர் கண்ணதாசன் தந்துள்ள மொழியாக்கம், அவர் தம் திருக்குர்ஆன் புலமைக்கும், மொழிபெயர்ப்புத் திறனுக்கும் சான்றாகத் திகழ்கிறது.

திருக்குர்ஆனின் முதல் அத்தியாயம் “அல்ஃபாத்திஹா” அல்லது “தோற்றுவாய்” என்று அழைக்கப்படும். இறைவனின் அருமை பெருமைகளை எடுத்துரைக்கும் இந்த அத்தியாயம் அரபி மொழியில் ஏழு வசனங்களைக் கொண்டதாக அமைந்துள்ளது.

“அல்ஹம்து லில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்;
அர்ரஹ்மான் நிர்ரஹிம்; மாலிகி யவ்மித்தீன்;
இய்யாக்க நஹ்புது வ இய்யாக்க நஸ்தயீன்;
இஹ்திநஸ் ஸிராத்தல் முஸ்தகீம்; ஸிராத்தல்லதீன அன்அம்த அலைஹிம் ஹைரில் மஹ்லூபி அலைஹிம் வலள்ளால்லீன்”

ஒவ்வொரு தொழுகையின் போதும் நிற்கின்ற நிலையில் கட்டாயம் ஓதப்படுகின்ற திரு வசனங்களாக இவை உள்ளன. இருபத்தைந்து அரபி சொற் களில் அமைந்துள்ள இந்த ஏழு வசனங்களையும் மனனம் செய்யாத முஸ்லிம்களே உலகில் இல்லை எனலாம்.

கண்ணதாசனின் மொழிபெயர்ப்புத் திறனை உணர் வதற்கு முன்னர், இதன் தமிழாக்கத்தை அறிந்து கொள்வோம்.

அரபி மூலம் – தமிழாக்கம்

பிஸ்மில்லா ஹிர்ரஹ்மானிர் ரஹீம்
அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால்

அல்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்
அகில உலகைப் படைத்து நிர்வகிக்கும் அல்லாஹ்வுக்கே எல்லாப் புகழும்

அர் ரஹ்மானிர் ரஹீம்
(அவன்) அளவிலா அருளாளன்; நிகரில்லா அன்புடையோன்.

மாலிகி யவ்மித்தீன்
அவனே மறுமை நாளின் அதிபதி.

இய்யாக்க நஹ்புது
(ஏக இறைவனே!) உன்னையே நாங்கள் வணங்குகிறோம்;

வ இய்யாக்க நஸ்தயீன்
உன்னிடமே நாங்கள் உதவி தேடுகிறோம்.

இஹ்தினஸ் ஸிராத்தல்
எங்களை நேரான வழியில் முஸ்தகீம் செலுத்துவாயாக!

ஸிராதல்லதீன அன்அம்த அலைஹிம்
எவர்களுக்கு நீ அருள் புரிந்தாயோ அவர்களுடைய வழியில் நடத்துவாயாக!

ஹைரில் மஹ்லூபி அலைஹிம் வலள்ளால்லீன்
அவ்வழி உன் கோபத்துக்கு உள்ளானவர்களுடையதும் அல்ல;
வழி தவறியவர்களுடையதும் அல்ல.

திருமறையின் தோற்றுவாயாக விளங்கும் “அல் ஃபாத்திஹா” எனப்படும் இதன் அரபி மூலத்தையும் தமிழாக்கத்தையும் கவியரசர் கண்ணதாசன் ஆழ்ந்துணர்ந்து “திறப்பு” என்ற தலைப்பில் மொழியாக்கமாகத் தந்துள்ளார்.
திறப்பு

எல்லையிலா அருளாளன்
இணையில்லா அன்புடையோன்
அல்லாஹ்வைத் துணைகொண்டு
ஆரம்பம் செய்கின்றேன்.

* * *

உலகமெலாம் காக்கின்ற
உயர்தலைவன் அல்லாவே
தோன்றுபுகழ் அனைத்திற்கும்
சொந்தமென நிற்பவனாம்;

அவன் அருளாளன்;
அன்புடையோன்;
நீதித் திருநாளின்
நிலையான பெருந்தலைவன்;

உன்னையே நாங்கள்
உறுதியாய் வணங்குகிறோம்;
உன்னுடைய உதவியையே
ஓயாமல் கோருகிறோம்;

நேரான பாதையிலே
நீ எம்மை நடத்திடுவாய்;
அருளைக் கொடையாக்கி
யார் மீது சொரிந்தனையோ
அவர்களது பாதையிலே
அடியவரை நடத்தி விடு!

எவர்மீது உன் கோபம்
எப்போதும் இறங்கிடுமோ
எவர்கள் வழிதவறி
இடம் மாறிப் போனாரோ
அவர்களது வழி விட்டு
அடியவரைக் காத்து விடு!”

- கண்ணதாசன்
எத்தனையோ முஸ்லிம் தமிழ்க் கவிஞர்கள் இப்பகுதியை மொழிபெயர்ப்பு செய்திருக்கிறார்கள். ஆயினும் கவியரசர் கண்ணதாசனுடைய மொழியாக்கத்திலுள்ள இனிமையும், எளிமையும், தெளிவும், தேர்ந்த சொல்லாட்சித் திறனும் பிற கவிஞர்களிடம் இல்லை என்பது முற்றிலும் உண்மை; வெறும் புகழ்ச்சியில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகத் திருக்குர்ஆன் வசனங்களின் கருத்துகளுக்கு எந்த மாற்றமும் இல்லாமல், கற்பனைக் கலப்பில்லாமல் உயிரோட்டமாக மொழியாக்கம் செய்திருப்பது கவியரசர் கண்ணதாசனின் மேல் நமக்குப் பெருமதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. திருக்குர்ஆன் முழுமைக்கும் கவிஞரின் விளக்கவுரை கிடைக்காமல் போயிற்றே என்ற ஏக்கமும் உடன் எழுகின்றது.

கண்ணதாசன் போற்றிய முஸ்லிம் பெருமக்கள்

சமூகத்தின் சிறந்த சான்றோர்களை, அருந்தமிழ் வளர்த்த ஆன்றோர்களை, மணிவிழா கண்ட பெரியோர் களை, மணவிழா கண்ட புதுமண மக்களைக் கவியரசர் கண்ணதாசன் அவ்வப்போது வாழ்த்துப் பாடி மகிழ்ந் திருக்கிறார். சாதி மத பேதமில்லாமல் எல்லாத் தரப் பினரையுமே அவர் மனங்கனிந்து வாழ்த்தியிருக்கிறார். முஸ்லிம் பெருமக்கள் பலரையும் அவர் போற்றிப் பாடியிருக்கிறார்.

திருச்சியிலுள்ள ஜமால் முகம்மது கல்லூரியை நிறுவிய வள்ளல் ஜமால் முகம்மதின் கல்விப் பணியையும் கொடைத் திறனையும் போற்றிப் பாராட்டுகிறார் கண்ணதாசன்.
“சேர்த்துக் காத்துச் செலவுசெய் கின்றதோர்
ஆக்க வழியை அறிந்தவர் வள்ளல்
ஜமால் முகம்மது; தமிழக மக்களின்
கல்விப் பசிக்குக் கனிகள் கொடுத்தவர்;
ஊருணி நீர்போல் உலகம் முழுதும்
உண்ணக் கிடைப்பது உயர்ந்தோர் செல்வம்!
சென்னை நகரிலும் திருச்சி நகரிலும்
கல்விக் கூடம் கண்டவர் முகம்மது!
சீதக் காதியின் சிவந்த கரம்போல்
அள்ளித் தந்தவர்; அருட்பே ராலே
விளங்கும் இந்த வித்தக சாலை
அறிவு மாணவர் ஆயிரம் வளர்த்துத்
தானும் வளர்ந்து தழைத்தினி தோங்குக!”

(“கண்ணதாசன் பாடிக் கொடுத்த மங்கலங்கள்” பக். 146)
கவியரசரால் வாழ்த்தப்பட்ட திருச்சி ஜமால் முகம்மது கல்லூரி, அண்மையில் பொன்விழாக் கொண்டாடிக் கல்விப் பணியில் சாதனை நிகழ்த்தியிருக்கிறது.

சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி யாக விளங்கிய நீதியரசர் மு.மு. இஸ்மாயீல், நேர்மை யின் இலக்கணமாக விளங்கியவர். தலைசிறந்த தமிழறிஞர்; சென்னைக் கம்பன் கழகத்தின் தலைவராகப் பல்லாண்டுகள் தொண்டாற்றியவர்; அரும்பெரும் நூல்களை இயற்றி அன்னைத் தமிழுக்கு அணி சேர்த்தவர்; அவர் தம் சிறப்பியல்புகள் கவியரசர் கண்ணதாசனைப் பெரிதும் கவர்கின்றன. உடனே மனம் திறந்து பாராட்டுகிறார்.
“புன்னகை மின்னும் தோற்றம்
புகழிலும் பணியும் ஏற்றம்
தன்னரும் திறத்தி னாலே
சபைகளை ஈர்க்கும் ஆற்றல்
இன்முகம் காட்டி னாலும்
இயல்பிலே கண்டிப்பாக
நன்மையே செய்யும் மன்னன்
நாட்டுக்கோர் நீதி தேவன்!
பதவியில் உயர்ந்த போதும்
பாரபட் சம்இல் லாமல்
நதியென நடக்கும் நேர்மை
நண்பர்க்கும் சலுகை யின்றி
அதிகார நெறியைக் காக்கும்
அண்ணலார் இஸ்மா யீல்தம்
மதியினை யேபின் பற்றி
மாநிலம் வாழ்தல் வேண்டும்!”

(“கண்ணதாசன் பாடிக் கொடுத்த மங்கலங்கள்” பக். 158)
நீதியரசர் இஸ்மாயீலின் நேர்மைக்குக் கவியரசர் கண்ணதாசன் வழங்கியிருக்கும் இந்தக் கவிதைச் சான்றிதழ், நல்லோரைப் பாராட்டும் கவிஞரின் நற்பண்புக்கும் சான்றாக விளங்குகிறது.

“நபிகள் நாயகம் பிள்ளைத் தமிழ்” என்ற நூலை இயற்றியவர் கவிஞர் நாஞ்சில் ஷா. அவருடைய நூலுக்குக் கண்ணதாசன் வழங்கிய அணிந்துரையில்,
“நாஞ்சில் ஷா காட்டுகின்ற
நல்ல நபி நாயகத்தை
வாஞ்சையுடன் பார்த்தபின்னர்
மற்றவற்றைக் கற்பதற்குக்
கடைகடையாய் ஏறிக்
கால்வலிக்க நான் நடந்தேன்;

எத்தனையோ அற்புதங்கள்
எத்தனையோ அதிசயங்கள்
அன்னை ஆமினா
அளித்தமகன் வாழ்க்கையிலே!”
என்று மனம் திறந்து பாராட்டுகின்றார். சமயநெறி நோக்காது ஆற்றல் மிக்க கவிஞர்களைத் தம் கவிதை வரிகளால் ஊக்குவிப்பது, கவியரசரின் இயல்பு!

கண்ணதாசன் வாழ்த்திய முஸ்லிம் மணமக்கள் முஸ்லிம் பெருமக்களைப் போற்றியது போன்றே தம்முடைய முஸ்லிம் நண்பர்களுக்கு நடைபெற்ற திருமண விழாக்களின் போது, அருமையான வாழ்த்துப் பாக்களை அகங்கனிந்து பாடி நல்லாசி வழங்கியுள்ளார் கவிஞர் கண்ணதாசன்.
“மணநாள் என்பது வாழ்வின் திருநாள்!
நிக்காஹ் முடிக்கும் நிகரிலாப் பொன்னாள்!
இல்லறம் தொடங்கும் இளமைத் தனிநாள்!
நபிகள் பெருமான் நடத்திய வாழ்வை
வாழ்க்கைத் துணையொடும் வாழ்ந்த
பெருமையை
முகமது ஹனீபா மனதிற் கொண்டு
நீண்ட நாள் வாழ நெஞ்சார வாழ்த்துவேன்!
நானும் அவனும் நகமும் சதையும்
பூவும் காம்பும் பொன்னும் ஒளியும்
இனியதோர் நட்புக்கு இலக்கணம் நாங்கள்
அதனால் தானே அன்பனின் மணத்தை
ஆயிரம் மைல்கள் ஆசையில் கடந்து
காணவந் துள்ளேன் கனிந்து வந்துள்ளேன்!”
என்று தம் நண்பன் முகம்மது ஹனீபாவோடு தமக்குள்ள நட்பின் ஆழத்தை இயம்பி மகிழும் கண்ணதாசன்,
“எல்லாம் வல்ல இறைவன் மூலவன்
அல்லா அருளால் அனைத்தையும் பெறுக!”
என்று மணவாழ்த்தை முத்தாய்ப்பாக முடிக்கிறார். முகம்மது ஹனீபா அன்ஷர் பேகம் மணமக்களை வாழ்த்தியது போலவே, தமது நண்பர்களாகிய சவுக்கத் அலீ மரியம் பீவிக்கும், நூர் முஹம்மது முஹம்மது பீவிக்கும் நடைபெற்ற திருமணங்களின் போதும் மங்கல வாழ்த்துப் பாடியிருக்கிறார் கவிஞர் கண்ணதாசன்.

மணமக்களுக்கு பல நல்ல அறிவுரைகளைக் கூறுவதோடு,
“எல்லாம் வல்ல அருளாளன்
எல்லை இல்லாப் பேராளன்
அல்லா என்றும் உமைக்காப்பார்
அன்பை உணரும் இறையன்றோ!”
என்று இறைவனிடம் இறைஞ்சவும் செய்கிறார்.

கவியரசர் தந்த இஸ்லாமிய கீதங்கள் : ஐயாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட திரையிசைப் பாடல் களை எழுதித் தமிழ்ப் படவுலகில் தனியாட்சி செலுத் தியவர் கவியரசர் கண்ணதாசன். அவருடைய இசைப் பாடல்களில் இஸ்லாமிய கீதங்களும் உண்டு.
“எல்லாரும் கொண்டாடுவோம்!
அல்லாவின் பெயரைச் சொல்லி
நல்லோர்கள் வாழ்வை எண்ணி
எல்லாரும் கொண்டாடுவோம்!”
என்ற பாடல் முஸ்லிம்கள் மட்டுமின்றி எல்லாராலும் இன்றளவும் பாடப்படுகின்ற, காலத்தை வென்று நிற்கும் இசைப்பாடலாகும்.

பாவமன்னிப்பு, சங்கர் சலீம் சைமன், நான் அவனில்லை, குழந்தைக்காக…, கிழக்கும் மேற்கும் சந்திக்கின்றன போன்ற எண்ணற்ற திரைப்படங்களில் இஸ்லாமியக் கருத்துகள் அமைந்த இசைப்பாடல் களைக் கவியரசர் கண்ணதாசன் பாடியுள்ளார்.

நிறைவுரை

இதுகாறும் கண்டவற்றால் முஸ்லிம் நண்பர் களோடும், கவிஞர்களோடும், அறிஞர்களோடும், பெரிய வர்களோடும் கவியரசர் கண்ணதாசன் நெருக்கமான நட்புறவு கொண்டிருந்தார் என்பதை உணர்கிறோம்.

நட்புக்கும் நல்லிணக்கத்துக்கும் எடுத்துக்காட்டாக விளங்கிய கவியரசர் திருக்குர்ஆனுக்கு விளக்கவுரை எழுத மேற்கொண்ட முயற்சியும், திருக்குர்ஆனின் சிறப்புகளைப் பற்றி அவர் எழுதியுள்ள கட்டுரையும், “அல்ஃபாத்திஹா” எனப்படும் திருமறையின் தோற்று வாய்க்குத் “திறப்பு” என்ற தலைப்பில் அவர் தந்துள்ள மொழியாக்கமும் கண்ணதாசனின் இஸ்லாமிய ஈடு பாட்டைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. அந்த மனித நேய மகாகவிக்கு முஸ்லிம் மக்களும் நன்றி செலுத்தக் கடமைப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

- பேராசிரியர் மு. சாயபு மரைக்காயர்

(கட்டுரையாளர் காரைக்கால் அறிஞர் அண்ணா அரசினர் கலைக் கல்லூரியில் முதுகலைத் தமிழ்த்துறைப் பேராசிரியர்.)

நன்றி: சமரசம் 1-15 ஜூலை 2006

——————————————————————————–

அறிஞர் அண்ணா

 

வேண்டாம் அற்புதங்கள்!

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் காயல்பட்டினத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். அப்போது என்னுடன் திருப்பூர் மொய்தீனும், முஹம்மது ஹூசைன் நயினார் அவர்களும் வந்திருந்தார்கள். நாங்கள் மூவரும் முஹம்மது நபி விழாவிலே பேசினோம். அப்பொழுது அந்த விழாவிலே பேசிய ஒருவர் இஸ்லாமிய கதை என்று ஒன்றைச் சொல்லி குர்ஆனுக்கும் அதற்கும் சம்பந்தப்படுத்தி விளக்கினார்.

யாரோ ஒருவர் காட்டு வழி செல்கையில், தனது செருப்பையும், கைத்தடியையும் மற்றொருவருக்குத் தானம் கொடுக்கும்படி ஆண்டவன் கட்டளையிட்டாராம். உடனே அவர் தானம் கொடுத்து விட்டாராம். அதன் பிறகே அவர் காட்டுவழியே செல்லுகையில் கள்வரிடம் சிக்கிக் கொண்டாராம். அந்தச் சமயத்தில், முன்பு தான் தானம் கொடுத்த கைத்தடியும் செருப்பும் வந்து, கள்வர்களிடமிருந்து அவரைக்காப்பாற்றினவாம்.

அந்தக் கதையைக் கேட்டதும் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. எனக்கு அருகிலிருந்த முஹம்மது ஹூசைன் நயினார் அவர்களிடம் இக்கதையைப் பற்றிக் கேட்டேன் – இந்தக் கதை குர்ஆனில் இருக்கிறதா? முஹம்மது நபி இதைச் சொல்லியிருக்கிறாரா? என்று. அதற்கு அவர் – அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. குர்ஆனுக்கும் இதற்கும் சம்பந்தமில்லை. பிற்காலத்தில் யாராலோ கட்டிவிடப்பட்ட கட்டுக்கதை அது என்றார்.

அதன்பிறகு நான் பேசுகையில், இதைப்பற்றிக் குறிப்பிட்டு கட்டுக்கதை என்பதை விளக்கி, இப்படிப்பட்ட அற்புதங்களை காட்ட வேண்டுமென்பது ஐயன் கட்டளையல்ல என்பதையும் எடுத்துச் சொன்னேன். காயல்பட்டினத்து மக்கள் அதனாலே என்னை எதிர்க்கவோ, கண்டிக்கவோ இல்லை. தமிழ்நாட்டிலே மிகப்பெரிய அரபுக்கல்லூரி ஒன்றும் இருக்கிறது. 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அங்குள்ள மக்கள் நான் எடுத்துச் சொன்ன உண்மையை உணர்ந்தார்கள் என்றால், இன்று ஒப்ப மறுத்து விடமாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கிருக்கிறது.

இந்த நேரத்தில் இஸ்லாமிய சமூகத்தினருக்கு நான் ஒன்று சொல்லிக்கொள்வேன்! அற்புதங்களைக் காட்டி, அதனாலே இஸ்லாம் சிறந்தது என்று நீங்கள் வாதாடினால் உங்களிடமுள்ள அற்புதங்களுக்கு அப்பன், பாட்டன் என்று சொல்லும்படியான அற்புதங்களெல்லாம், எங்களுடைய மதம் என்று வர்ணிக்கப்படும் இந்து மதத்திலே இருக்கின்றன.

உலகத்தில் இஸ்லாம் கடைசி வரை நிலைத்து நிற்கும் என்று ஜார்ஜ்பெர்னாட்ஷா கூறியதற்குக் காரணம், அந்த மதத்தில் அற்புதங்கள் குறைவு – அறிவுக் கருத்துக்கள் நிறைவு என்பதால்தான்!

அறிவுக்கொவ்வாத அற்புதக் கதைகள் இந்துக்களிடத்திலே ஏராளமுண்டு. நமது தாய்மார்களைக் கேட்டுப்பாருங்கள் பிரகலாதன் கதையை விடவா அற்புதக் கதை ஒன்று இருக்கிறது? என்பார்களே! அற்புதங்களை விற்பனை செய்தவர்களே நாங்கள் – அற்புதங்களின் பிறப்பிடமே நாங்கள் – என்று சொல்லிக்கொள்ளும்படியான எண்ணற்ற கதைகளை இந்துக்கள் எடுத்துச்சொல்வார்கள்!

எனவே, அற்புதங்களைக் காட்டி இஸ்லாமிய கொள்கைக்கு அருமை பெருமை தேடாதீர்கள்! நபிகள் நாயகத்தின் அஞ்சா நெஞ்சுருதியாலும், அவர் செய்த அறப்போரினாலும் தான் இஸ்லாம் பரவியது.

அடிக்கடி ஆண்டவன் அவதாரம் எடுக்காமலே இஸ்லாத்தில் அரிய கருப்பொருள்கள் ஏராளமாக இருக்கின்றன!

இஸ்லாத்தின் மாண்பைப் போற்றுவதற்குக் காரணம் அந்த மார்க்கதிலே “இதை நம்பு” என்று ஆண்டவனால் கட்டளை பிறப்பிக்கப்படவில்லை, காரணம் கூறுவதால் தான் நம்பப்படுகிறது.

சீனாவுக்குச் சென்றேனும் (தொலைவுகருதி) கல்வி கற்கவேண்டும் என்று அந்த மார்க்கத்திலே சொல்லப்படுகிறது.

இன்றைய இஸ்லாமியச் சமுதாயத்திலே பெரும்பாலோர் கல்வியறிவு பெறாமலிருக்கின்றனர். அந்த மார்க்கத்திலே சொல்லப்பட்டிருக்கின்ற கட்டளை – கருப்பொருள் – கல்வியறிவு பரப்பப்படவேண்டும்.

- அறிஞர் அண்ணா -

நன்றி:
அண்ணல்நபி பற்றி அறிஞர் அண்ணா
வெளியீடு:
காஜியார் புக் டிப்போ
முஸ்லிம் தெரு, மானம்புச்சாவடி
தஞ்சாவூர்

அப்துல்லாஹ் அடியார்

Abdullah Adiyar: from atheism to Islam

by Anwar H Chowdhury

For one who was an arch atheist, with a communist activist for a father, who could not accept Islam, knowing that it ‘required one to be strictly disciplined’, Abdullah Adiyar, the celebrated South Indian poet, playwright, orator and journalist of the Tamil-speaking world had come a long way when he breathed his last on 19 September. After almost a lifetime of achievements which would be the envy of most people, Adiyar made a name for himself throughout India, and across the seas, as a fervent champion of Islam, even before he himself had become a Muslim.

Abdullah Adiyar’s commitment to promoting Islam, ‘the religion of salvation’, was as strong as his belief that it is Allah alone who gives hidaya (guidance) to people, and it is not for him ‘to convert.’ He ran the Islamic Dawah Centre in Madras and was engaged in an Islamic project for satellite television for the 60 million strong Tamil viewers. He was a popular speaker on Islam not only in the towns and cities of Tamil Nadu but also abroad; he was invited to speak on the life of the Prophet by the Tamil Muslims of Britain. He also visited Sri Lanka and Singapore which have a large Tamil speaking population. He produced audio as well as video cassettes to teach Islam .

His devotion to da’wah remained undiminished despite a stroke last year; he could not speak or write much, but he was present at most Islamic gatherings, and never lost contact with Islamic da’wah work. His funeral prayer on Friday, 20 September, 1996 at Jami’ Masjid in Kodambakim and burial followed by a memorial gathering bore testimony to the niche he had found among Muslims and non-Muslims alike.

Already an author of 120 novels, 13 plays and 13 books, editor of the daily Murasoli, (for 17 years) mouthpiece of Dravidian Munnetra Kazagham, the Tamil regional nationalist party, Adiyar had his introduction to Islam during the darkest days of his life, thanks to his wife Thayammal, a Christian then.

The state of emergency declared by prime minister Mrs Indira Gandhi in 1975 was a nightmare for politicians and opinion makers throughout India; under the Maintenance of Internal Security Act, DMK workers in Tamil Nadu were flung into prison, Adiyar included. He was imprisoned and tortured, with lasting injuries to his stomach. In the bowels of despair and pain, the spark of Islam touched his soul. His wife’s Bible, to quote his words, “did not provide me the answer. The atheist in me was looking for answers to questions like ‘Why death? What is the reason for creation?’” But it spurred him to search for answers for his tortured soul which he eventually found in his study of the life of Prophet Muhammad, and the Qur’an. He read Yusuf Ali’s English translation, making notes which inspired him to write a series of 17 articles entitled: Nan Kadilikkum Islam (The Islam I love), also published in a book under the same title, Nan Kadilikkum Islam.

On his release in 1977 he started a journal Neerottam, in which he published his reflections on Islam. Without any patronage, the magazine did not last long, but the publication of those articles in a book Nan Kadilikkum Islam proved an instant success. The second edition was also snapped up. Translations quickly followed in many languages such as Malayalam, Telagu, Marathi, Hindi and Urdu.

The Urdu edition of The Islam I love led to a Sindhi edition in Pakistan in 1983, thanks to the late President Ziaul Haque. Idarai Majlise Adab, the publishers, invited Adiyar to Pakistan. He attended the Shah Abdul-Latif Bhittai Conference in Sukkur, where Ziaul Haque welcomed him as the guest of honour at the launching of the Sindhi edition by Sindhi Adab Melo. Adiyar visited Lahore and Karachi and was treated with such respect that he fondly recalled: `I was honoured as if I was the minister of a foreign state.’

Another magazine, Tangagurodun, was no more successful, but his publishing house, Neerottam Publications, he did not abandon. He published 12 books on Islam, some in refutation of critics; some of the titles were From prison to the Mosque, One God or many?, Islam Calls.

The one publication that had an indelible impression on so many was The Islam I love. Its impact on one reader, a zamindar (landowning aristocrat) in faraway Uttar Pradesh, was like a ricocheting bullet that first got the man in northern India than the unaware author in the south. His burning desire to meet Adiyar brought him to Madras

in 1987 to proclaim: “I accepted Islam after reading your book.” He was aghast when he saw, as the author himself admitted, “found me sunk in my chair with cigarette pressed between the fingers and an open whisky bottle On the table.”

The Zamindar’s bursting out in tears at the sight of him touched Adiyar’s conscience. After a sleepless night and reflection, he realised he had found God’s guidance. “Islam’s strict discipline” dissuaded him no longer. On 6 June 1987, Adiyar went straight to Ma’mur Mosque in Madras, and accepted Islam, taking the name Abd’Allah, the slave of Allah. His short story, Wife and My Peacock, won him in 1982 the Tamil Nadu state government’s award, ‘Kalaimammani’, but no work of his could have been dearer to him than the Nan Kadilikkum Islam which brought him the vista of Islam.

Adiyar was questioned by Indian intelligence officials about his efforts to invite people to Islam. He told them it was Islam itself attracted them. “No force on earth can stop conversions in the state of Tamil Nadu. No political pressure including the BJP [extremist Hinduist party] can stem the tide.”

Born on 16 May 1935 in the industrial city of Tiruppur, Tamil Nadu, Adiyar received his early education there. During his higher education in Koyamber (Coimbatore), he developed a flair for speaking and writing. Much impressed with Vinobe Bhave’s land for the landless movement, Adiyar made his journalistic debut in the famous Tamil poet Kanna Dasan’s magazine Tezli (Spring). Soon he came in contact with the Dravidian movement in South India which pulled him into the DMK. Impressed by him, the former chief minister, the late C N Annadurai, and the present chief minister who was close to him, appointed Adiyar editor of Murasoli.

Among those who have been influenced by Adiyar to follow Islam are a former district secretary of the Communist Party of India, Kodikkal Chellappa, now Kodikal Sheikh Abdullah; Dr B R Ambedkar’s colleague Veerabhadranam, now Muhammad Bilal; a Buddhist monk, Swami Ananda Bhikhu, now Muhammad Mujeebullah. Others have been inspired to write books on Islam.

Abdullah Adiyar is survived by his father Vankatachillam, wife and two sons -who are Muslim -and one daughter, and two brothers.

Courtesy: Impact International, London. Muslimedia – March 1-15, 1997

 

INTRODUCTION TO HINDUISM

by Dr. Zakir Naik  

I INTRODUCTION TO HINDUISM:
The most popular among the Aryan religions is Hinduism. 'Hindu' is
actually a Persian word that stands for the inhabitants of the region
beyond the Indus Valley . However, in common parlance, Hinduism is a
blanket term for an assortment of religious beliefs, most of which are
based on the Vedas, the Upanishads and the Bhagavad Gita.  

II INTRODUCTION TO HINDU SCRIPTURES.
There are several sacred scriptures of the Hindus. Among these are the
Vedas, Upanishads and the Puranas.
1. VEDAS:  

1. The word Veda is derived from vid which means to know, knowledge
par excellence or sacred wisdom. There are four principal divisions of
the Vedas (although according to their number, they amount to 1131 out
of which about a dozen are available). According to Maha Bhashya of
Patanjali, there are 21 branches of Rigveda, 9 types of Atharvaveda,
101 branches of Yajurveda and 1000 of Samveda).
2. The Rigveda, the Yajurveda and the Samveda are considered to be
more ancient books and are known as Trai Viddya or the 'Triple
Sciences'. The Rigveda is the oldest and has been compiled in three
long and different periods of time. The 4th Veda is the Atharvaveda,
which is of a later date.  

iii. There is no unanimous opinion regarding the date
of compilation or revelation of the four Vedas. According to Swami
Dayanand, founder of the Arya Samaj, the Vedas were revealed 1310
million years ago. According to other scholars, they are not more than
4000 years old.
iv. Similarly, there are differing opinions regarding
the places where these books were compiled and the Rishis to whom
these Scriptures were given. Inspite of these differences, the Vedas
are considered to be the most authentic of the Hindu Scriptures and
the real foundations of the Hindu Dharma.  

2 UPANISHADS:
i. The word 'Upanishad' is derived from Upa
meaning near, Ni which means down and Shad means to sit. Therefore
'Upanishad' means sitting down near. Groups of pupils sit near the
teacher to learn from him the secret doctrines.  

According to Samkara, 'Upanishad' is derived from the root word Sad
which means 'to loosen', 'to reach' or 'to destroy', with Upa and ni
as prefix; therefore 'Upanishad' means Brahma-Knowledge by which
ignorance is loosened or destroyed.
ii. The number of Upanishads exceeds 200 though the
Indian tradition puts it at 108. There are 10 principal Upanishads.
However, some consider them to be more than 10, while others 18.
iii. The Vedanta meant originally the Upanishads,
though the word is now used for the system of philosophy based on the
Upanishad. Literally, Vedanta means the end of the Veda,
Vedasua-antah, and the conclusion as well as the goal of Vedas. The
Upanishads are the concluding portion of the Vedas and chronologically
they come at the end of the Vedic period.
iv. Some Pundits consider the Upanishads to be more
superior to the Vedas.  

3. PURANAS:
Next in order of authenticity are the Puranas which are the most
widely read scriptures. It is believed that the Puranas contain the
history of the creation of the universe, history of the early Aryan
tribes, life stories of the divines and deities of the Hindus. It is
also believed that the Puranas are revealed books like the Vedas,
which were revealed simultaneously with the Vedas or sometime close to
it.
Maharishi Vyasa has divided the Puranas into 18 voluminous parts. He
also arranged the Vedas under various heads.
Chief among the Puranas is a book known as Bhavishya Purana. It is
called so because it is believed to give an account of future events.
The Hindus consider it to be the word of God. Maharishi yasa is
considered to be just the compiler of the book.  

4. ITIHAAS:
The two epics of Hinduism are the Ramayana and the Mahabharata.
A. Ramayana:
According to Ramanuja, the great scholar of Ramayana, there are more
than 300 different types of Ramayana: Tulsidas Ramayana, Kumbha
Ramayana. Though the outline of Ramayana is same, the details and
contents differ.
Valmiki's Ramayana:
Unlike the Mahabharata, the Ramayana appears to be the work of one
person – the sage Valmiki, who probably composed it in the 3rd century
BC. Its best-known recension (by Tulsi Das, 1532-1623) consists of
24,000 rhymed couplets of 16-syllable lines organised into 7 books.
The poem incorporates many ancient legends and draws on the sacred
books of the Vedas. It describes the efforts of Kosala's heir, Rama,
to regain his throne and rescue his wife, Sita, from the demon King of
Lanka.
Valmiki's Ramayana is a Hindu epic tradition whose earliest literary
version is a Sanskrit poem attributed to the sage Valmiki. Its
principal characters are said to present ideal models of personal,
familial, and social behavior and hence are considered to exemplify
Dharma, the principle of moral order.
B. Mahabharata:
The nucleus of the Mahabharata is the war of eighteen days fought
between the Kauravas, the hundred sons of Dhritarashtra and Pandavas,
the five sons of Pandu. The epic entails all the circumstances leading
upto the war. Involved in this Kurukshetra battle were almost all the
kings of India joining either of the two parties. The result of this
war was the total annihilation of Kauravas and their party.
Yudhishthira, the head of the Pandavas, became the sovereign monarch
of Hastinapura. His victory is supposed to symbolise the victory of
good over evil. But with the progress of years, new matters and
episodes relating to the various aspects of human life, social,
economic, political, moral and religious as also fragments of other
heroic legends came to be added to the aforesaid nucleus and this
phenomenon continued for centuries until it acquired the present
shape. The Mahabharata represents a whole literature rather than one
single and unified work, and contains many multifarious things.
C. Bhagavad Gita:
Bhagavad Gita is a part of Mahabharata. It is the advice given by
Krishna to Arjun on the battlefield of Kurukshetra. It contains the
essence of the Vedas and is the most popular of all the Hindu
Scriptures. It contains 18 chapters.
The Bhagavad Gita is one of the most widely read and revered of the
works sacred to the Hindus. It is their chief devotional book, and has
been for centuries the principal source of religious inspiration for
many thousands of Hindus.
The Gita is a dramatic poem, which forms a small part of the larger
epic, the Mahabharata. It is included in the sixth book (Bhismaparvan)
of the Mahabaharata and documents one tiny event in a huge epic tale.
The Bhagavad Gita tells a story of a moral crisis faced by Arjuna,
which is solved through the interaction between Arjuna, a Pandava
warrior hesitating before battle, and Krishna , his charioteer and
teacher. The Bhagavad Gita relates a brief incident in the main story
of a rivalry and eventually a war between two branches of a royal
family. In that brief incident - a pause on the battlefield just as
the battle is about to begin - Krishna , one chief on one side (also
believed to be the Lord incarnate), is presented as responding to the
doubts of Arjuna. The poem is the dialogue through which Arjuna's
doubts were resolved by Krishna 's teachings.  

CONCEPT OF GOD IN HINDUISM
by Dr. Zakir Naik  

1.  

Common Concept of God in Hinduism:
Hinduism is commonly perceived as a polytheistic religion. Indeed,
most Hindus would attest to this, by professing belief in multiple
Gods. While some Hindus believe in the existence of three gods, some
believe in thousands of gods, and some others in thirty three crore
i.e. 330 million Gods. However, learned Hindus, who are well versed in
their scriptures, insist that a Hindu should believe in and worship
only one God.
The major difference between the Hindu and the Muslim perception of
God is the common Hindus' belief in the philosophy of Pantheism.
Pantheism considers everything, living and non-living, to be Divine
and Sacred. The common Hindu, therefore, considers everything as God.
He considers the trees as God, the sun as God, the moon as God, the
monkey as God, the snake as God and even human beings as
manifestations of God!
Islam, on the contrary, exhorts man to consider himself and his
surroundings as examples of Divine Creation rather than as divinity
itself. Muslims therefore believe that everything is God's i.e. the
word 'God' with an apostrophe 's'. In other words the Muslims believe
that everything belongs to God. The trees belong to God, the sun
belongs to God, the moon belongs to God, the monkey belongs to God,
the snake belongs to God, the human beings belong to God and
everything in this universe belongs to God.
Thus the major difference between the Hindu and the Muslim beliefs is
the difference of the apostrophe 's'. The Hindu says everything is
God. The Muslim says everything is God's.  

2. Concept of God according to Hindu Scriptures:
We can gain a better understanding of the concept of God in Hinduism
by analysing Hindu scriptures.  

BHAGAVAD GITA
The most popular amongst all the Hindu scriptures is the Bhagavad Gita.
Consider the following verse from the Gita:
"Those whose intelligence has been stolen by material desires
surrender unto demigods and follow the particular rules and
regulations of worship according to their own natures."
[Bhagavad Gita 7:20]  

The Gita states that people who are materialistic worship demigods
i.e. 'gods' besides the True God.  

UPANISHADS:
The Upanishads are considered sacred scriptures by the Hindus.
The following verses from the Upanishads refer to the Concept of God:
i. "Ekam evadvitiyam"
"He is One only without a second."
[Chandogya Upanishad 6:2:1]1
ii. "Na casya kascij janita na cadhipah."
"Of Him there are neither parents nor lord."
[Svetasvatara Upanishad 6:9]2
iii. "Na tasya pratima asti "
"There is no likeness of Him."
[Svetasvatara Upanishad 4:19]3
iv. The following verses from the Upanishad allude to
the inability of man to imagine God in a particular form:
"Na samdrse tisthati rupam asya, na caksusa pasyati kas canainam."
"His form is not to be seen; no one sees Him with the eye."
[Svetasvatara Upanishad 4:20]4
1[The Principal Upanishad by S. Radhakrishnan page 447 and 448]
[Sacred Books of the East, volume 1 'The Upanishads part I' page 93]
2[The Principal Upanishad by S. Radhakrishnan page 745]
[Sacred Books of the East, volume 15, 'The Upanishads part II' page 263.]
3[The Principal Upanishad by S. Radhakrishnan page 736 & 737]
[Sacred Books of the East, volume 15, 'The Upanishads part II' page no 253]
4[The Principal Upanishad by S. Radhakrishnan page 737]
[Sacred Books of the East, volume 15, 'The Upanishads part II' page no 253]  

THE VEDAS
Vedas are considered the most sacred of all the Hindu scriptures.
There are four principal Vedas: Rigveda, Yajurveda, Samveda and
Atharvaveda.  

1. Yajurveda
The following verses from the Yajurveda echo a similar concept of God:  

i. "na tasya pratima asti
"There is no image of Him."
[Yajurveda 32:3]5
ii. "shudhama poapvidham"
"He is bodyless and pure."
[Yajurveda 40:8]6
iii. "Andhatama pravishanti
ye asambhuti mupaste"
"They enter darkness, those who worship the natural elements" (Air,
Water, Fire, etc.). "They sink deeper in darkness, those who worship
sambhuti."
[Yajurveda 40:9]7
Sambhuti means created things, for example table, chair, idol, etc.
iv. The Yajurveda contains
the following prayer:
"Lead us to the good path and remove the sin that makes us stray and wander."
[Yajurveda 40:16]8
5[Yajurveda by Devi Chand M.A. page 377]
6[Yajurveda Samhita by Ralph T. H. Giffith page 538]
7[Yajurveda Samhita by Ralph T. H. Giffith page 538]
8[Yajurveda Samhita by Ralph T. H. Griffith page 541]  

2. Atharvaveda
The Atharvaveda praises God in Book 20, hymn 58 and verse 3:
1. "Dev maha osi"
"God is verily great"
[Atharvaveda 20:58:3]9  

3. Rigveda  

i. The oldest of all the
vedas is Rigveda. It is also the one considered most sacred by the
Hindus. The Rigveda states in Book 1, hymn 164 and verse 46:
"Sages (learned Priests) call one God by many names."
[Rigveda 1:164:46]
ii. The Rigveda gives
several different attributes to Almighty God. Many of these are
mentioned in Rigveda Book 2 hymn 1.  

Among the various attributes of God, one of the beautiful attributes
mentioned in the Rigveda Book II hymn 1 verse 3, is Brahma. Brahma
means 'The Creator'. Translated into Arabic it means Khaaliq. Muslims
can have no objection if Almighty God is referred to as Khaaliq or
'Creator' or Brahma. However if it is said that Brahma is Almighty God
who has four heads with each head having a crown, Muslims take strong
exception to it.  

Describing Almighty God in anthropomorphic terms also goes against the
following verse of Yajurveda:  

"Na tasya Pratima asti "
"There is no image of Him."
[Yajurveda 32:3]  

Another beautiful attribute of God mentioned in the Rigveda Book II
hymn 1 verse 3 is Vishnu. Vishnu means 'The Sustainer'. Translated
into Arabic it means Rabb. Again, Muslims can have no objection if
Almighty God is referred to as Rabb or 'Sustainer' or Vishnu. But the
popular image of
9[Atharveda Samhita vol 2 William Dwight Whitney page 910]  

Vishnu among Hindus, is that of a God who has four arms, with one of
the right arms holding the Chakra, i.e. a discus and one of the left
arms holding a 'conch shell', or riding a bird or reclining on a snake
couch. Muslims can never accept any image of God. As mentioned earlier
this also goes against Svetasvatara Upanishad Chapter 4 verse 19.
"Na tasya pratima asti "
"There is no likeness of Him"
The following verse from the Rigveda Book 8, hymn 1, verse 1 refer to
the Unity and Glory of the Supreme Being:
iii. "Ma cid anyad vi sansata
sakhayo ma rishanyata"
"O friends, do not worship anybody but Him, the Divine One. Praise Him alone."
[Rigveda 8:1:1]10
iv. "Devasya samituk parishtutih"
"Verily, great is the glory of the Divine Creator."
[Rigveda 5:1:81]11
Brahma Sutra of Hinduism:
The Brahma Sutra of Hinduism is:
"Ekam Brahm, dvitiya naste neh na naste kinchan"
"There is only one God, not the second; not at all, not at all, not in
the least bit."
Thus only a complete study of the Hindu scriptures can help one
understand the concept of God in Hinduism.

கவிக்கோவின் கவிதைகள்

தொடக்கம் உன் பெயரால்
தொடர்வதெல்லாம் உன் அருளால்
அடக்கம் நீ என் நெஞ்சில்
அடங்காத பேரொளியே
முதல்வா உன்னை என்
முதலாகக் கொண்டதால்
என் வாழ்க்கை வணிகத்தில்
இழப்பே இல்லை

தாள் கண்டால் குனிந்து
தலை வணங்கும் பேனா
உன் தாள் பணியும்
உபதேசம் பெற்ற பின்னர்
எழுத்தல்ல இறைவா
இவையெல்லாம்
என் எழுதகோல் செய்த
‘சஜ்தாவின்’* சுவடுகள்

உன் பெயரில் ஊற்றெடுத்து
ஓடுகிறேன் நதியாக
கலப்புக்கும் நீயே
கடலாகி நில்
எண்ணுவது உன்னையே
எழுதுவது உன்னையே
உண்ணுவது உன்னையே
உயிர்ப்பதும் உன்னையே
என்னை உன் கையில்
எழுதுகோலாய் ஏந்தி
நின்னையே நீ எழுதிக்கொள்

நாமோ
பாவலர் உமரின்
பரம்பரையில் வந்தவர்கள்
சேகுனாப் புலவரின்
செல்லக் குழந்தைகள்
பீரப்பாவின் பேரப்பிள்ளைகள்
காசிம் புலவரின்
கால்வழித் தோன்றல்கள்
வண்ணக் களஞ்சிய
வாரிசானவர்
குலாம் காதிரின்
குலக் கொழுந்துகள்
செய்குத் தம்பியின்
சின்னத் தம்பிகள்
ரகுமான் என்றால்
இது என்ன ரக மான் என்பார்
பொய்மான் பின்னால்
போனவன் அல்ல
நான் ‘ஈமான்’ பின்னால்
ஏகும் ரகுமான்

இதுவரை ஓட்டடை அடிக்கக்
கோல் ஏந்தினோம்
இன்றோ நான்
ஓர் ஒட்டடையைப் புகழக்
கோல் ஏந்தினேன்
அன்றொரு நாள் என் வீட்டில்
ஒட்டடை அடிக்கக் கோலெடுத்து நின்றேன்
மூலையில் ஒரு சிலந்தி வலை
அடடா என்ன அழகு
கவிதை மனம் ழந்த வலையில்
சிக்கிக் கொண்டது
அழுகம் ஒரு வலைதான்-அதனால்தான்
நாமெல்லாம் அகப்பட்டு
கொள்கிறோம் அதற்குள்ளே

உலகத்தைப் பார்க்கிறேன்
எத்தனை சிலந்திகள்
இதோ இரவு
கறுப்பு இழைகளால் வலை பின்னுகிறது
வலையில் சிக்கித் துடிக்கின்றன
நட்சத்திர ஈக்கள்

இதோ
இருட்டில் ஒருத்தி
ஒப்பனையால் வலை விரித்து
இரைக்காகக் காத்திருக்கிறாள்
பாவம் தானே இரையாகிறாள்
அதோ சூரியன்
கிரணங்களால் வலை பின்னுகிறான்
இருளைப் பிடித்து
உண்பதற்கு

அதோ அரசியல் மேடையில் ஒருவன்
வார்த்தைகளால் வலை பின்னுகிறான்
எதிரே அப்பாவி இரைகள்
பிரபஞ்ச வலையைப் பின்னிவிட்டு
மறைந்து உட்கார்ந்திருக்கிறானே
அவனும் ஒரு சிலந்திதான்
அவனுடைய இரை நாம்தான்
அவனே படைத்து
அவனே உண்ணும் இரை

எழுதுகோல் ஏந்துகிறவன் நான்
ஒட்டடைக் கோல் எந்தியபோதும்
ஊறியது கற்பனை
சிலந்தி வலை பின்ன
சிலந்தியைப் பற்றி நான்
சிந்தனை வலை பின்னி நின்றேன்

அற்பப் பிராணியா சிலந்தி இல்லை
அற்புதப் பிராணி நம்முடைய
வீட்டுக்குள் வீடு கட்டும்
விந்தைப் பிராணி
இதற்குத்தான் எவ்வளவு தன்மானம்
நம்மைப் போல்
அந்நியப் பொருள்களால் வீடு கட்டாமல்
தன் சொந்தப் பொருளாலல்லவா
வீடு கட்டுகிறது
வாயால் ஆகாயக் கோட்டைகளை
கட்டும் மனிதர்களை விட
இச்சிலந்தி உயர்ந்தது
இதுவும் வாயால்தான் கட்டுகிறது
ஆனால் உண்மையாகவே
ஒரு வீட்டைக் கட்டிவிடுகிறது

உணவு,உடை,உறையுள்
இந்த மூன்றையும்
மனிதன் தனித்தனியாக
தேட வேண்டியிருக்கிறது
சிலந்திக்குத்தான்
எத்தனை சாமர்த்தியம்
நு�லாலேயே ஒரு
வீடு கட்டிவிடுகிறது அந்த
வீட்டாலேயே உணவையும்
பெற்று விடுகிறது

இந்தச் சிலந்தி
வாயால் பூ வரையும்
ஓவியனா இல்லை
சுவருக்கே ஆடை கட்டும்
பைத்தியமா ?
சிலந்திக்கு மட்டும் என்ன
இவ்வளவு அழகிய வாந்தி
எவ்வளவு நு�ல் நு�ற்றாலும்
இப்பஞ்சு குறைவதே இல்லை

எங்கள் இதயம்
இரண்டு குகைகளை மறந்து விடாது
ஒன்று ‘ஹிரா’
வெளிச்சம் பிரசவமான விடுதி
மற்றொன்று ‘தெளர்’
அந்த வெளிச்ச தீபம்
அணைந்து விடாமல்
காப்பாற்றிய கல் சிம்னி

‘தெளர்’ குகையே
கல் கூடாரமே
சரித்திரத்தில் எத்தனையோ
தங்குமிடங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம்
ஆனால்
சரித்திரத்தில் தங்கிவிட்ட
தங்குமிடம் நீ மட்டும்தான்

‘தெளர்’ குகையே
கல் வாயே
அன்று எவ்வளவு பெரிய ரகசியத்தை
நீ மறைத்து வைத்திருந்தாய்
எங்கே நீ உளறி விடுவாயோ
என்று பயந்துதான்
சிலந்தி உன் உதடுகளைத் தைத்ததோ

சிலந்தியே
இரையைப் பிடிப்பதற்குத்தான்
நீ வலை பின்னுவாய்
ஆனால் அன்று
மக்க நகரத்து
மிருகங்களின் இரையைக்
காப்பாற்றுவதற்கல்லவா
நீ வலை பின்னினாய்

உலகத்தின் ஒட்டடைகளை
அழிக்க வந்த இஸ்லாத்தில்
சிலந்தியே நீ அன்று கட்டிய
வலையை மட்டும்
நாங்கள் அழிக்க விரும்பவில்லை
ஏனென்றால்
ஒட்டடைக் கோலையே காப்பாற்றிய வலை
உன் வலைதான்

மீன் பிடிப்பதற்காக வலை விரிப்பார்கள்
ஆனால் நீயோ ஓரு மீன்
எங்கள் மீன் அல் அமீன்
தப்புவதற்காகல்லவா வலை விரித்தாய்
சிலந்தியே அன்று மட்டும்
உன் வலை கொசுவலையாக இருந்தது
சித்தம் மகிழும் செம்மல் நபியின்
ரத்தம் குடிக்கு வந்த
குரைஷிக் கொசுக்களை
அண்டாமல் விரட்டியதால்

அகமது நபியின்
ஆள் மயக்கும் அழகு கண்டால்
அகம் அது மயங்கும்
முகமது நபியின்
முத்து நிலா முகம் கண்டால்
மூ ஊலகும் தான் மயங்கும் என்று
அவர் முகமது மறைக்க
ஒரு முகத்திரை போட்டாயோ

நிர்வாண உலகத்திற்கு
ஆடையாய் வந்தவரைப் பாராட்ட
பொன்னாடை நெய்து
போர்த்தினாயோ இல்லை
குபுரியத்திற்கு*
கபன்* நெய்யத் தொடங்கினாய்
இறைவன் தந்த நு�ல் மறை-நு�ல்
உன் நு�லோ மறை கொணர்ந்த
து�தரை மறைத்த நு�ல்
அன்று உன் மறை நு�லால்
இறைவனின் மறை நு�லையே
காப்பாற்றிவிட்டாய்.

இறைவா
வீடுகளிலேயே
பலவீனமான வீடு
சிலந்தியின் வீடுதான் என்று
உன் திருமறையில் கூறினாய்
ஆனால் என்ன அதிசயம்
அந்த பலவீனமான வீடு
எவ்வளவு பலமான
கோட்டையைக் கட்டிவிட்டது

இறைவா நீ நினைத்தால்
ஒரு மேலாம் படையைக் கூட
ஓரு நு�லாம் படையால்
தடுத்து நிறுத்தி விடுகிறாய்
சிலந்திகள்
ஒட்டடைக் கோலால் அழியும்
நீயோ ஓர் ஒட்டடைக் கோலை
காப்பாற்றிய சிலந்தி
மனித மூளையின்
இருண்ட மூலைகளில்
வலை பின்னியிருந்த
மூடச் சிலந்திகளை
ஒழிக்க வந்த ஒட்டடைக் கோல்
உன்னாலல்லவா அன்ற காப்பாற்றப்பட்டது.

இதோ
என் வாயும் ஒரு சிலந்திதான்
வார்த்தைகளால் கவிவலை பின்னுவதால்
ஆனால் ஒரு வேறுபாடு
அது மாநபியை மறைப்பதற்காக
வலை பின்னியது
இது வேத நபியை வெளிப்படுத்துவதற்காக
வலை பின்னுகிறது

என் இதயமும் ஒரு தெளர் குகைதான்
எங்கே ஏந்தல் நபி எழுந்தருளி இருப்பதால்
ஆனால் ஒரு வேறுபாடு
அந்தக் குகை அவர்களை வெளியே விட்டது
இந்தக் குகையோ அவர்களை வெளியில் விடாது
இறைவா
அந்தச் சிலந்தியாய் என்னைப்
பிறக்க வைத்திருக்கக் கூடாதா ?
இந்த மினிதப் பிறவியை விட
மகத்துவம் பெற்றிருப்பேனே
இன் கவிதைகளை நாடு புகழ்கிறது
ஆனால்
என் கவிதைகளை விட
அந்தச் சிலந்தி வலை உயர்ந்ததல்லவா

புனிதமான சிலந்தியே
இதோ என் இதய வீட்டில்
நன்றிக் கண்ணீராலேயே
ஒரு வலை பின்னிக் கொடுக்கிறேன்
நீ இங்கே நிரந்தரமாகவே தங்கிவிடு

கவிக்கோ

* ஸஜ்தா – நெற்றி தரையில்பட தொழுவது
* குபுரியம் – ஏகத்துவத்திற்கு எதிரானது
* கபன் – அடக்கம் செய்யும்போது உடுத்தும் வெண்ணிற ஆடை

கொடுக்கல்

கொடுக்கிறேன் என்று நினைப்பவனே!
கொடுப்பதற்கு நீ யார்?

நீ கொடுப்பதாக நினைப்பதெல்லாம்
உனக்குக் கொடுக்கப்பட்டதல்லவா?

உனக்கு கொடுக்கப்பட்டதெல்லாம்
உனக்காக மட்டும்
கொடுக்கப்பட்டதல்ல

உண்மையில் நீ கொடுக்கவில்லை
உன் வழியாகக்
கொடுக்கப்படுகிறது

நீ ஒரு கருவியே

இசையைப்
புல்லாங்குழல்
கொடுப்பதில்லை

இசை வெளிப்படுவதற்கு
அது ஒரு கருவியே

இயற்கையைப் பார்
அது கொடுக்கிறோம் என்று நினைத்துக்
கொடுப்பதில்லை

தேவையுள்ளவன்
அதிலிருந்து
வேண்டியதை
எடுத்துக்கொள்கிறான்

நீயும் இயற்கையின்
ஓர் அங்கம் என்பதை
மறந்துவிடாதே

கொடுப்பதற்குரியது
பணம் மட்டும் என்று
நினைக்காதே

உன் வார்த்தையும்
ஒருவனுக்குத்
தாகம் தணிக்கலாம்

உன் புன்னகையும்
ஒருவன் உள்ளத்தில்
விளக்கேற்றலாம்

ஒரு பூவைப் போல்
சப்தமில்லாமல் கொடு

ஒரு விளக்கைப் போல
பேதமில்லாமல் கொடு

உன்னிடம் உள்ளது
நதியில் உள்ள நீர்போல்
இருக்கட்டும்

தாகமுடையவன் குடிக்கத்
தண்ணீரிடம்
சம்மதம் கேட்பதில்லை

கொடு
நீ சுத்தமாவாய்
கொடு
நீ சுகப்படுவாய்
கொடு
அது உன் இருத்தலை
நியாப்படுத்தும

- அப்துல் ரகுமான்

(சாகித்ய அகாடெமி விருது பெற்ற ஆலாபனை தொகுப்பிலிருந்து)

கவிக்கோவின் கவிதைகள்

ஆன்மாவின் விபச்சாரம்

உலகுக் கெல்லாம்
ஒருவனே தலைவன்
தலைவணக் கம்அந்தத்
தலைவனுக் கேயென
அறவுரை கூறிய
ஆன்றோர் களையே
அவதாரம் என்பதும்
அவரடி வீழ்வதும்
தலைவனை ஆகழும்
தற்குறித் தனமே

அரும்பிய துருவமீன்
அதனை நோக்கியே
திரும்ப வேண்டிய
திசைகாட் டியின்முள்
மின்மினிக் கெல்லாம்
மேனி திருப்பினால்
கப்பல் எப்படிக்
கரைபோய்ச் சேரும் ?

தலைவன் ஒருவனைத்
தலையால் வணங்குவதே
தலைகற் பாகும்
தலைவனை அன்றி
மற்ற வற்றை
மகேசன் என்றே
தொழுவது கொடிய
தொழுநோய் ஆகும்
மேலும் அது
ஆன்மா செய்யும்
விபச்சாரம் ஆகும்.